Donderdag 4 april 2024
De paasdagen zijn voorbij en het onderzoek is bijna een week geleden. Vorige week kreeg ik te horen dat de grote bult in mijn borst ‘niks’ was. Wel kreeg ik het advies mee, bij overige vragen, om nogmaals contact op te nemen met mijn huisarts.
Vandaag bel ik de vrouwelijke huisarts die mij de afgelopen twee keer gezien heeft. ‘Wat fijn om te horen dat het geen borstkanker is’, zegt ze vrolijk aan de telefoon. Ik geef aan dat ik toch nog één grote vraag heb, want als het geen borstkanker is, wat is het dan? De bult zit er nu bijna een maand en is niet minder geworden. De huisarts geeft aan dat het dan tóch echt iets hormonaals moet zijn, aangezien ik in november voor de tweede keer moeder ben geworden. Ze drukt mij op het hart dat er écht niets te zien was op de echo en mammografie en raad mij aan om over 6 maanden opnieuw contact op te nemen, mocht er niets veranderd zijn in de situatie.
Wanneer ik de telefoon ophang ben ik iets gerustgesteld, na de radioloog geeft namelijk nu de huisarts ook aan dat er op beeld écht niets te zien is en het dus echt iets intern moet zijn. Ik ben nog niet helemaal tevreden, maar besluit het dan hierbij te laten. Als op beeld staat dat het niets is, dan moet ik dat maar geloven.

—

Woensdag 24 april 2024
De bult zit er nog steeds. Ondanks dat ik twee weken geleden te horen heb gekregen van de huisarts dat ik over zes maanden moet terugkomen, blijven er vragen door mijn hoofd spoken. ‘Want, wat is deze bult dan, als het geen borstkanker is?’ En, ‘Wat als ze het niet goed gezien hebben?’. Mijn onderbuikgevoel blijft onrustig en mijn intuitie zegt dat ik zekerheid wil. Ik moet weten wat het wél is en besluit vandaag wederom de huisarts te bellen tijdens zijn spreekuur.
De huisarts die ik vandaag spreek is mijn eigen huisarts, de eigenaar van de grote praktijk waar ik client ben. ‘Dag dokter, sorry dat ik weer over deze casus bel, maar het zit me echt niet lekker, zou u met mij mee willen kijken naar de vervolgstappen?’ vraag ik aan de telefoon. De dokter zegt dat hij mijn dossier erbij pakt en scant hem door. ‘Mmm’, hoor ik aan de andere kant van de lijn. Dan hoor ik een stilte, gevolgd door ‘Ik zie de uitslag van de onderzoeken en dat je gesproken hebt met mijn collega, maar het protocol is toch echt dat je over 6 maanden terug moet komen. De reden hiervan is dat tijdens de onderzoeken gezien is dat het geen borstkanker is, dus dan zou het wel iets hormonaals moeten zijn’. ‘Dat begrijp ik, dat jullie dat denken. Maar ik zou het graag zeker willen weten’, geef ik als antwoord. De dokter legt uit wat het protocol is en dat dit de standaard procedure is, en hormonale afwijkingen niet worden onderzocht en sluit het gesprek af met de zin: ‘Kom anders over 3 maanden maar terug, mocht er dan toch een fout gemaakt zijn in het onderzoek, dan laten we de onderzoeken opnieuw doen’.
Ik hang de telefoon op, maar die laatste zin laat me niet los. Wat nou als er wél een fout gemaakt is?

—

Vrijdag 10 mei 2024
Het zit me écht niet lekker. De bult in mijn borst is zo aanwezig, dat het pijn doet. Als iemand mij een knuffel geeft, voel ik hem. Ik zie de bult als ik mijn BH aan heb én de zin van de dokter blijft in mijn hoofd spoken. Avonden zit ik online te zoeken naar wat het wél kan zijn. Ik bekijk rontgenfoto’s van cysten, ik zie foto’s van kalkspatten en goedaardige tumoren, ik lees verhalen van vrouwen en zit standaard op de website over borstkanker. Het kan zo echt niet langer, ik maak mezelf helemaal gek.
Ik besluit een officiele second opinion via mijn huisarts aan te vragen. Via de mijn patientenportaal stuur ik mijn huisarts een bericht met de vraag of ik een officiele second opinion mag krijgen voor mijn borst. Hierbij formuleer ik duidelijk dat ik wil weten wat het wél is en ik echt last heb van mijn borst.
Dezelfde dag ontvang ik een bericht terug van de huisarts met goedkeuring voor de second opinion. Hij stuurt mij door naar het Groene Hart ziekenhuis in Gouda voor een afspraak bij de mamma-chirurg. De verwijzing is direct doorgezet en ik maak gelijk de afspraak. Vrijdag 25 mei mag ik langskomen. Jemig, zo lang wachten nog…